Szachy heksagonalne (Glińskiego)
Słownik szachowy · Odmiany szachów
W skrócie: szachy heksagonalne to odmiana szachów na planszy z 91 sześciokątnych pól w trzech kolorach. Najbardziej znaną wersję wymyślił w latach 30. XX wieku polski szachista Władysław Gliński.
Jak wygląda plansza?
Ma kształt dużego sześciokąta złożonego z 91 małych sześciokątnych pól w trzech kolorach. Każda strona ma o jednego gońca więcej niż w zwykłych szachach, czyli trzy, po jednym na każdy kolor pól, i dziewięć pionków. Pozostałe figury są takie same: król, hetman, dwie wieże i dwa skoczki.
Jak chodzą bierki?
Podobnie jak w zwykłych szachach, ale w sześciu kierunkach zamiast czterech. Wieża porusza się wzdłuż sześciu linii, goniec po sześciu przekątnych, które zawsze prowadzą przez pola jednego koloru, a hetman łączy oba ruchy. Nie ma roszady, a pionek bije w nieco innym kierunku niż idzie.
Czy w szachy heksagonalne ktoś jeszcze gra?
Tak, choć to dziś niszowa odmiana. Najpopularniejsze były w Europie Środkowo-Wschodniej, także w Polsce, gdzie rozgrywano turnieje i mistrzostwa. Plansze i bierki można kupić, a w internecie są programy do gry. To ciekawa część polskiej historii szachów.
Poznaj ruchy bierek w zwykłych szachach
Za darmo i bez konta. Postęp zostaje w Twojej przeglądarce.