Szachmaty

Triangulacja

Słownik szachowy · Końcówki

W skrócie: triangulacja to obejście królem trzech sąsiednich pól w trójkąt, żeby wrócić na to samo pole o jeden ruch później. Dzięki temu ta sama pozycja powstaje z ruchem przeciwnika, który wpada w zugzwang.

Po co tracić tempo?

W końcówkach pionkowych często wygrywa ten, kto nie musi się ruszyć. Gdy pozycja jest dobra, ale to Ty masz ruch, chcesz „oddać” go przeciwnikowi. Nie wolno pasować, więc robi się to okrężną drogą: król idzie trzema ruchami tam, gdzie przeciwnik może dojść tylko dwoma albo czterema.

Kiedy triangulacja działa?

Gdy Twój król ma wokół siebie wolne pola, a król przeciwnika jest ściśnięty i może tylko chodzić tam i z powrotem między dwoma polami. Wtedy on nie zdoła powtórzyć Twojego trójkąta i po trzech ruchach to on musi zrobić ruch, którego nie chce.

Jak ją rozpoznać w partii?

Jeśli widzisz, że pozycja wygrywa „z ruchem przeciwnika”, a remisuje „z Twoim ruchem”, szukaj trójkąta. Sprawdź, czy Twój król może dojść na to samo pole w trzech ruchach, a król przeciwnika nie ma takiej drogi. To pojęcie blisko związane z opozycją i polami kluczowymi.

Ćwicz końcówki pionkowe w kursie

Za darmo i bez konta. Postęp zostaje w Twojej przeglądarce.